Membraanpomp

De belangrijkste componenten die de werking van een dubbelmembraanpomp vormen en regelen, zijn als volgt. Het centrale lichaam omvat de inlaat en uitlaat van de toevoerlucht en de pneumatische wisselaar, die afwisselende druk levert aan de luchtklep en bijdraagt ​​aan de beweging van de membranen en tegelijkertijd aan de pompwerking. De pneumatische wisselaar, gepatenteerd, is een sleutelelement in de werking van de pomp. Dit onderdeel bestaat uit een buitenste cilinder die zelf is verdeeld in drie secties. Perslucht komt het middelste gedeelte binnen en ontsnapt via de twee zijsecties in de kamers achter de membranen. De pneumatische wisselaar omvat ook een spoel die, bewegend langs de as, afwisselend lucht precies naar de twee membranen leidt, en een as, waarop de spoel loopt en waaraan de membranen zelf zijn bevestigd. De vloeistofkamers herbergen de volumes waarin vloeistof wordt aangezogen en weggepompt. De vloeistofkamers omvatten de membranen en omvatten soms de behuizing van ballen met een soortgelijke functie als de inlaat- en uitlaatterugslagklep. Er ontstaat een vacuüm in de kamer, waar membranen afwisselend vloeistof aanzuigen en aan beide kanten uitduwen om de pompwerking te creëren. Spruitstukken vormen de verbindingsinterface met het systeem en zijn bevestigd aan de buitenste kamers om een ​​afdichting te bieden en tegelijkertijd een vloeistofstroompad te creëren. Soms bevatten ze een kogelbehuizing met een terugslagklepfunctie om te voorkomen dat de aangezogen vloeistof terugkeert naar het beginpunt. De luchtklep leidt perslucht naar de kamers en helpt de membraanconstructie te verplaatsen. Tegelijkertijd leidt de luchtklep perslucht naar de tegenoverliggende kamer, zodat deze via de uitlaatpoort in het centrale blok naar de atmosfeer kan worden afgevoerd. De membranen, die verkrijgbaar zijn in een breed scala aan materialen en ontwerpen, fungeren zowel als een barrière met als taak de vloeistofzijde van de pomp van de luchtzijde te scheiden en contextueel om de pompwerking te creëren door hun expansie.

De pomp is een veelzijdig werkpaard waarmee gebruikers in een enorm breed scala aan industrieën kunnen standaardiseren op een enkel pomptype dat geschikt is voor het verwerken van een breed scala aan vloeistoffen. Zolang er een persluchttoevoer beschikbaar is, kan de pomp overal worden geïnstalleerd waar deze nodig is en als de omstandigheden veranderen, kan deze gemakkelijk door een fabriek worden verplaatst en worden overgeschakeld naar andere bewerkingen. Of de te verwerken vloeistof nu een zachte pompwerking vereist, chemisch of fysiek agressief is, de verdringerpomp biedt een efficiënte en onderhoudsarme oplossing. Sinds de eerste introductie op de markt zijn de constructie en de basisprincipes van luchtbediende membraanpompen erg vergelijkbaar gebleven met de vroege dubbelmembraanpompen. De constructie ziet er heel eenvoudig uit, maar vanwege het afwisselende werkingsprincipe van de pomp moet er speciale zorg worden besteed aan het lekdicht houden van de pompen. Er zijn twee zones die moeten worden afgedicht om de vloeistof in de pomp te houden, het contact tussen het membraan en de buitenste pomp kamer en het contact tussen de verdeelstukken en de buitenste pomp kamer. Traditioneel worden klembanden of bouten gebruikt om de zones naast de pomp kamer af te dichten. Door het gebruik van klemmen, met name bij grotere pompen en bij toepassingen met producten met een hogere viscositeit, kan de spanning die ontstaat door de beweging van de pompen leiden tot lekkages. Om deze reden is gekozen om standaard geboute versies te gebruiken. De bouten zijn verdeeld over het afdichtingsoppervlak om de druk over het afdichtingsgebied gelijk te maken. Hoewel het in eerste instantie eenvoudig lijkt, is er een hoge mate van engineering nodig om een ​​perfect lekdichte pomp te construeren zoals blijkt.